Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation

piekielni.pl

Pokaż menu
Szukaj

Do i z pracy w wielkim mieście jeżdżę albo busami, albo prywatnym…

Do i z pracy w wielkim mieście jeżdżę albo busami, albo prywatnym samochodem. W moim miasteczku jest też stacja kolejowa, ale z usług PKP korzystam sporadycznie (powody nie są ważne dla niniejszej opowieści). W ostatni piątek musiałem jednak skorzystać z usług kolei. W pracy było spotkanie z ważnymi klientami, które jak to bywa przeciągnęło się, a potem musiałem w wielkim mieście załatwić kilka zaplanowanych spraw. Zanim w telefonie padła mi bateria, zdążyłem wysłać sms-a do żony, że będę wracał ostatnim pociągiem jadącym do naszego małego miasteczka, co w praktyce oznacza, że do domu dotrę ok 24:00.

W tym miejscu wypada wyjaśnić, że wspomniany pociąg owiany jest ponurą sławą. Często dochodzi w nim do bójek i kradzieży. Co tu ukrywać, poza pracownikami drugiej zmiany, wracają nim do pobliskich miejscowości osoby, które zabalowały w wielkim mieście. Niektórzy nazywają go „pijaną kolejką”. Inaczej mówiąc bezpiecznie tam nie jest.

Czekam sobie zatem na „pijaną kolejkę’, gdy na peron wtacza się kompletnie nawalony facet. Pewnie bym na niego nie zwrócił uwagi, gdyby nie to, że drze się niesamowicie tzn. śpiewa pieśń na cześć miejscowego klubu piłkarskiego. W śpiewaku rozpoznaję Marcina. Powiedzieć o Marcinie, że jest moim znajomym byłoby nadużyciem. W moim miasteczku zamieszkał ze 4 lata temu, a znam go dlatego, że ożenił się z najlepszą przyjaciółka jednej z moich kuzynek. Nasze dotychczasowe kontakty ograniczyły się do kilku rozmów o przysłowiowej pogodzie. Dziwnym trafem – biorąc pod uwagę jego stan upojenia – Marcin rozpoznaje moją skromną osobę i nie przestając się drzeć, zwraca się do mnie w ten sposób:
- DonDiego!!! Co za spotkanie!!! Idziemy na wódkę!!! Ja stawiam!!! Skończyliśmy dziś robotę, mam od cholery kasy!!! (tekst wypowiedzi ocenzurowałem). I żeby było ciekawiej zza pazuchy wyciąga gruby zwitek banknotów i nim wymachuje.

Zauważam, że przykuliśmy uwagę wielu różnych osób czekających na peronie. Nic dziwnego. Z jednej strony facet w eleganckim garniturze i płaszczyku (przypominam, ze miałem spotkanie z ważnym klientem), a z drugiej strony kompletnie pijany facet wymachujący zwitkiem banknotów. Dla mnie sprawa jest dość prosta, a mianowicie jeżeli zostawię Marcina samego, to na 99% on tych pieniędzy do domu nie dowiezie. Chcąc nie chcąc muszę go pilnować w pociągu, a potem odprowadzić do domu, choć nie jest mi po drodze. Rzecz bowiem w tym, że pod dworcem jest spory park przez który trzeba przejść. Wieczorami park jest miejscem libacji alkoholowych. Ja od pokoleń mieszkam w naszym miasteczku i mnie tam nikt nie zaczepi (z różnych powodów), ale Marcina bywalcy parku nie znają. Nie jestem zachwycony całą sytuacją, ale z drugiej strony Marcin choć strasznie pijany, jest na chodzie, więc pocieszam się, że będzie dobrze. Mój optymizm okazał się przedwczesny. Stukot kół pociągu, bardzo skutecznie uśpił Marcina.

Do naszego miasteczka dojechaliśmy bez żadnych przygód. Schody zaczęły się na peronie i to nie w potocznym tego słowa znaczeniu, gdyż piszę o wysokich schodach nad peronami. Marcin jest niższy ode mnie, ale waży tyle samo (tak „na oko” licząc) co ja. Taszczenie po schodach 80-cio kilogramowego faceta, do łatwych nie należy, a w perspektywie mam do przejścia jeszcze ponad kilometr. Jedyne co mi przychodzi do głowy, to zadzwonić do brata, żeby po mnie przyjechał samochodem. Jak wspomniałem mój telefon padł, ale przecież Marcin musi mieć swój. Sadzam go więc na ławce przed dworcem i zaczynam przeszukiwać kieszenie jego kurtki i plecaka. Telefonu nie znajduję, ale Marcin się ocknął i pyta się co robię. Wykorzystując jego oprzytomnienie ruszamy w drogę.

Po ok. 30 minutach, niemal skrajnie wyczerpany, staję przed domem Marcina. Dom jest w starej części miasteczka i drzwi wejściowe wychodzą po prostu na chodnik. Opieram Marcina o ścianę i dzwonię do drzwi, choć chyba nie muszę, gdyż Marcin znów zaczął śpiewać i lokatorzy nie tylko tego, ale i innych domów z pewnością go słyszeli. Widzę, że w oknie pojawiła się czyjaś sylwetka. Za chwilę drzwi otwierają się z impetem, a na mojej głowie ląduje mokra, brudna i śmierdząca szmata. Agresorka w osobie starszej pani będącej teściową Marcina, ponawia atak. Już widzę, że zostałem zaatakowany mopem. Unikam drugiego uderzenia, a jego impet powoduje, że agresorka upada na chodnik i zaczyna wrzeszczeć, że ją pobiłem, a tak w ogóle to mnie zna i ja jestem bratankiem Jadźki i nie ujdzie mi to na sucho. Nie czekam na rozwój sytuacji, tylko biorę nogi za pas.

Po ok. 15 minutach jestem u siebie w domu, a tam lekkie zdziwienie, gdyż moja żona czeka na mnie z żądaniem wyjaśnień co też nawywijałem (dodam, że zainteresowała się też tym czy garnitur, koszula i krawat dadzą się uratować). Okazało się, że teściowa Marcina zadzwoniła do mojej ciotki, a z kolei ta nie mogąc dodzwonić się do mnie, zadzwoniła do mojej mamy, a mama do mojej żony. W skrócie, moja rodzina otrzymała informację, że DonDiego upił Marcina do nieprzytomności, a następnie pobił jego teściową. Na szczęście nikt w to nie uwierzył, ale musiałem i tak pomimo środka już nocy, zadzwonić do ciotki i mamy i opowiedzieć całą sytuację. Sprawę uznałem za zamkniętą, ale okazało się, że przedwcześnie.

Po takiej wesołej nocce budzę się (jak na siebie) późno, tj. koło 09:00 i okazuje się, że żona już od 2 godzin nie robi nic innego, tylko gada przez telefon z członkami naszej rodziny. Ja zapomniałem podłączyć swojego telefonu do ładowarki, a żona po tych przejściach nie chciała mnie budzić. Okazuje się, że przebieg nocnych wydarzeń nabrał swoistych rumieńców. Do wersji upicia Marcina i pobicia jego teściowej, dochodzi jeszcze kradzież nowego telefonu Marcina i jakiejś części jego wypłaty. Padają słowa takie jak – policja, obdukcja, sąd, adwokat, odszkodowanie, jakieś astronomiczne kwoty itp. No po prostu armagedon.

Proszę żonę żeby wyłączyła telefon, aby nikt nam nie przeszkadzał. Siadamy w salonie i na spokojnie przedstawiam jej swoje stanowisko. Marcin pracuje w wykończeniówce. Jeśli skończyli jakąś dużą robotę i zainkasowali spore pieniądze, to z ekipą na 110% postanowili to uczcić, szczególnie że to był piątek. Jeżeli wpadli na pomysł odwiedzenia jakiegoś lepszego lokalu, a nie picia pod chmurką, to na alkohol mogli tam wydać nawet kilkaset złotych. W wielkim mieście lokali, w których jeden drink kosztuje więcej niż flaszka w monopolowym, jest bez liku. Jeśli oprócz picia zamawiali jedzenie, to można do rachunku doliczyć spokojnie stówkę, dwie albo i więcej. Jeżeli koledzy Marcina byli w podobnym stanie jak on, to w wielu lokalach można trafić na personel, który jak się zwykło mawiać, nawet datę bitwy pod Grunwaldem jest w stanie dopisać do rachunku. Telefon mógł zgubić, albo ktoś mu ukradł. Jednocześnie ocknął się na dworcu, gdy przeszukiwałem mu kieszenie i plecak i pewnie gdzieś w podświadomości zarejestrował ten fakt. Żona następnego dnia policzyła wypłatę i okazało się, że coś za mało jest pieniążków, a Marcin świadomie lub nie, wrobił mnie w całą sytuację.

I w tym momencie u mojej ślubnej zapaliła się lampka (ach ta kobieca intuicja) i zadała mi pytanie co z żoną Marcina? Na miejscu widziałem tylko jego teściową, a we wszystkich rozmowach telefonicznych z rodziną, mówiono tylko o teściowej. Jak wspomniałem, żona Marcina to najlepsza przyjaciółka jednej z moich kuzynek. Telefonujemy do kuzynki, która odbierając telefon od razu mówi, że właśnie miała do nas dzwonić. Okazuje się, że żona Marcina wyjechała gdzieś do rodziny, ale ze względu na sytuację już wraca do domu. Kuzynka zaznaczyła też, że żona Marcina ma zamiar poważnie porozmawiać z mężem i nie wierzy w jego opowieści, a tym samym przypisywane mi czyny.

Finał sprawy okazał się następujący. Żona Marcina porozmawiała nie tylko z nim, ale i kolegami z jego ekipy budowlanej. Scenariusz, który przedstawiłem swojej żonie, niewiele odbiegał od rzeczywistych zdarzeń. Otóż ekipa postanowiła oczywiście uczcić zakończenie roboty i otrzymanie sowitej wypłaty, ale zaczęli od picia pod chmurką. Tyle, że już dość mocno wstawieni, postanowili odwiedzić klub dla panów i tam zamawiali sobie tancerki do stolika, jednocześnie dalej pijąc. Marcin nie pamiętał co się stało z telefonem, ani jaki rachunek zapłacili w klubie, ale skojarzył że przeszukiwałem mu kieszenie i plecak. Rachunek musiał być naprawdę wysoki, skoro teściowa zorientowała się, że zięć coś mało pieniędzy do domu przyniósł. Resztę sama sobie dopowiedziała.

Za sytuację zostałem przeproszony! Przeproszony przez żonę Marcina!
PS. A do niedawna śmiałem się z powiedzenia, że każdy dobry uczynek musi być przykładnie ukarany.

by DonDiego
Zobacz następny
Dodaj nowy komentarz
avatar konto usunięte
1 13

Ja osobiście bym nie opiekowała się bardzo dalekim znajomym, ale ok. Albo bym go zostawiła po tym jak się ocknął. Jesteś miłym człowiekiem. Bawi mnie postawa teściowej. Jak gdyby biedny Marcinek miał 16 lat, 50 kg i został napadnięty przez grupę dresów, którzy mu wlewali wódkę do gardła wbrew jego woli. Dobrze że chociaż żona normalna.

Odpowiedz
avatar malutkamrowcia
7 7

Zaskakuje mnie, że teściowa nie zauważyła, że jej zięć jest w zupełnie innym stanie, niż osoba, która go przyprowadziła, musiała być niezła awantura. Swoją drogą gdybyś miał go upić, żeby go np. okraść, to raczej by ci zależało, żeby nikt cię że sprawą nie powiązał, a to mi się kłóci trochę z odprowadzaniem pod drzwi. A gdyby coś mu się faktycznie stało, bo nikt mu nie pomógł w tym stanie, to pewnie byś się obwiniał, że mogłeś coś zrobić.

Odpowiedz
avatar Annysz
6 10

Coś w tym jest, że jak odstawisz pijanego do domu, to najpewniej Tu będziesz obwiniony. Pamiętam jak mój Ojciec odstawił pijanego znajomego, którego sprzątnął z jakiegoś rowu, do domu i dostał od jego żony ścierą, a z tego co nagadał to tylko gwiazdki by zostały. Zima, kilka stopni poniżej zera, facet pewnie by zamarzł, ojciec autem z dwójką dzieci i się nasłuchał, że Mietka czy Zenka upił. Z mężem wracając z pracy ( w nocy z soboty na niedzielę) zauważyliśmy śpiącego na poboczu kolegę. Chłopak spał głową w zborzu, nogami na drodze, było lato i już całkiem jasno,boczna droga, ale baliśmy się, że ktoś go nie zauważy. Zgarnęliśmy dwlikweta, odstawiliśmy do domu i też zebraliśmy opeer, że my go upiliśmy. Mało tego, przez miesiąc cała miejscowość gadała, że mąż go upił i po pijaku odwiózł. W ciągu miesiąca mieliśmy we własnej miejscowości 7 kontroli trzeźwości, gdzie normalnie policja pojawia się tylko na wezwanie ( mała wioska bez asfaltowego dojazdu)

Odpowiedz
avatar Armagedon
11 15

@Annysz: No i to jest właśnie owa posrana mentalność, jakiej u niektórych mamuś i żoneczek po prostu nie trawię. Wraca chłop do domu pijany? To NA PEWNO nie jest jego wina, tylko kolegów. Zawsze mu na siłę wódę w gardło leją. A jak jeszcze któryś kolega trzeźwy - no to już w ogóle przegwizdane ma. Sam nie pije, cwaniak, a innym każe. Moja rozrywkowa kumpela spotykała się kiedyś z 10 lat starszym, "ustawionym" facetem. Jej matka go znała i ceniła. Facet nie nadużywał, nie palił i w ogóle był poukładany i odpowiedzialny. Któregoś razu kumpela umówiła się z nim na wieczorne kino. Tyle, że po pracy "zaliczyła" firmową imprezkę okolicznościową, a za kołnierz wylewać nie lubiła, więc na spotkanie przyjechała nawalona w trzy dupy. Facet uznał, że z kina raczej nic nie będzie, zgarnął dziewczę do taryfy i odwiózł do domu. Konkretnie - odstawił do mieszkania, żeby jej co głupiego po drodze do głowy nie przyszło. Matka panny drzwi otwiera, córcia wtacza się do przedpokoju podtrzymywana przez faceta, a mamuśka do niego z ryjem. - Panie Zbyszku!!! CO TO MA ZNACZYĆ???!!! - i łypie na niego wściekłym okiem. A pan Zbyszek spokojniutko. - SAM chętnie bym się dowiedział. Pani z tych bardziej obytych i kulturalnych, więc go ścierą po twarzy nie lała. Ale też uznała początkowo, że - zamiast do kina - zaciągnął Zbysio córcię do siebie, a tam spił i wykorzystał. Córcia dorosła, dobrze po dwudziestce, i nie raz wracała do domu na dobrej bani. A w temacie historii... Nigdy, przenigdy nie szperałabym po kieszeniach pijanej, półprzytomnej osobie. Wiedząc w dodatku, że ma przy sobie kupę kasy. Przecież to aż się prosi o kłopoty. Gdyby widziała to osoba trzecia - nie miałaby cienia wątpliwości, że właśnie próbuję oskubać pijanego gościa. Poza tym, sama nie wiem co bym sobie pomyślała, gdybym - przecknąwszy się z pijackiej drzemki - przyłapała kogoś na grzebaniu mi w torebce, lub przeszukiwaniu kieszeni. Będąc na twoim miejscu, autorze, tak długo szarpałabym gościa (a nawet strzeliła w japę), aż by oprzytomniał, a potem kazała mu szukać telefonu samemu. Chyba że, mimo tych zabiegów, nie dawałby "oznak życia" - wtedy dopiero próbowałabym poszukiwań na własną rękę. Ale w twojej sytuacji nic by to nie dało, bo gościu telefonu nie miał. I co byś zrobił mając przed sobą "zwłoki" z kupą kasy w zanadrzu? Bo raczej byś go na plecach do domu nie dodźwigał, zwłaszcza po schodach nad torami. Więc musiałbyś, albo czekać aż się sam obudzi, albo zostawić go z kasą na ławce i iść do domu, albo zabezpieczyć jego kasę w swoim portfelu i iść po brata z samochodem. (Potem, oczywiście, kasę zwrócić, ale i tak pewnie by było, że oddałeś nie wszystko.) Jak niefart - to niefart. No cóż... nie chcę się mądrzyć, ale uważam, że warto zainwestować w power bank. Zwłaszcza, gdy się pracuje kawał drogi od chałupy, a jeszcze wraca czasem do domu po nocy.

Odpowiedz
avatar DonDiego
4 6

@Annysz: Do momentu tego zdarzenia, śmiałem się z opowieści, gdzie osoba odstawiająca pijanego do domu jest obwiniana o jego stan, dostaje ścierą itp. Już się śmiać nie będę...

Odpowiedz
avatar DonDiego
5 5

@Armagedon: Masz rację z tym grzebaniem po kieszeniach! Ale uwierz mi, po przetransportowaniu tych zwłok po schodach nad torami, byłem tak wykończony, że niczym tonący brzytwy się chwytałem, szczególnie, że do jego domu był jednak jeszcze kawałek drogi.

Odpowiedz
avatar Bedrana
6 8

Zrozumiałam, że mąż Marcin sporą część wypłaty przebimbał, a alibi dla żony miał takie, że go po prostu okradł kuzyn jej przyjaciółki, i w dodatku zaj_ebał mu telefon. Pewnie we łbie mu się nie mieściło, jaką kwotę wyszastał na uciechy, bo przecież to jest niemożliwe. Swoją drogą, chyba facet jakieś tam doświadczenie pijackie posiadał, skoro nie trzymał kasy w portfelu/saszetce, tylko utykał po kieszeniach. Jeden mój znajomy też tak robił, jak szedł imprezować po wypłacie. Po pierwsze, powiadał, nikt nie wie ile mam szmalcu w ogóle, po drugie, jak coś zgubię, to nie ze wszystkich kieszeni, a jak mi ukradną - to też nie wszystko, tylko z tej kieszeni z której płacę. Ale pan Marcin chyba łatwego życia też nie ma z taką teściową, co to kontroluje zięcia ile wypłaty przynosi, w dodatku dobrze wie, ile powinien był przynieść i ile brakuje. A pewnie zdzielić go mopem przez łeb też potrafi.

Odpowiedz
avatar VAGINEER
-3 5

I po co w ogóle się do niego odzywałeś? Trzeba było olać pijaka!

Odpowiedz
avatar vylarr
1 1

Jeśli to nikt bliski, tylko jakiś tam znajomek i w dodatku pijany, to przesadnie angażowanie się w pomoc takiej osobie nie jest wskazane. Facet sam pił - nikt go chyba nie zmuszał. A jakby przepił wszystko/został okradziony - jego problem, ma to na własne życzenie. Jeżeli picie wynika z presji kolegów/współpracowników, to niech zmieni kolegów/pracę. Robienie jakichkolwiek problemów przez żonę/teściową też nie jest na miejscu. Problemem jest nadużywanie alkoholu przez kolegę i każdej kobiecie, będącej żoną alkoholika, przepijającego/gubiącego wypłatę, jedynie co mogę poradzić to rozwód. Zresztą lepiej jak wypłata jest przelewana na konto - zwłaszcza jak to znaczne sumy.

Odpowiedz
Udostępnij