Momencik, trwa przetwarzanie danych   loading-animation

piekielni.pl

Pokaż menu
Szukaj

Czytam od pewnego czasu historie tu zawarte, czas abym podzieliła się czymś…

Czytam od pewnego czasu historie tu zawarte, czas abym podzieliła się czymś od siebie. Będzie o sąsiadach. Słowem wstępu, jestem pracującą studentką (jeszcze kilka miesięcy), do rodziców mieszkających na wsi ze dwa razy w miesiącu zaglądam na weekend. Podczas ostatniego pobytu przypomniała mi się jedna z wielu (!) historii związana z moim piekielnym sąsiadem, nazwijmy go pan Marian.
Pan Marian jest starym kawalerem, zbliżającym się na oko już do 70tki. Czepia się o wszystko, wyzywa dzieci przechodzące chodnikiem pod jego domem, jest złośliwy, ogólnie typowy stary kawaler. Ma stajnię z jakimś małym inwentarzem, kawałek pola no i sobie tak żyje pan Marian z dnia na dzień.
W moim rodzinnym domu od zawsze kochało się zwierzęta. Zwłaszcza moja mama dokarmiała bezpańskie (a czasami i pańskie) koty, pozwalała im spać w kotłowni w zimie, itp. W domu zawsze był psiak (albo chwilami 4-5) ogólnie bez zwierzaka w domu jak bez ręki.
Przydługi wstęp był, teraz do sedna. Kilka lat temu, gdy byłam tuż po maturalnej klasie, jadąc z mamą samochodem zobaczyłyśmy leżącego w polu psa. Pies biały jak śnieg, więc się na świeżo zaoranym polu rzucał w oczy. Leży sobie psina smutno i skomli (z samochodu oczywiście nie słychać że skomli, o tym się przekonałam gdy do psiny podeszłam). Nie byle jaki był to piesek, bo prawdziwy owczarek podhalański. Patrząc z perspektywy czasu nie wiem czemu wyskoczyłam z mamą z auta jak z procy, wielkie psisko mogło nam w końcu niezłą krzywdę zrobić. Ale piesek grzeczny, patrzy tylko na nas smutno. Oczywiście telefon do taty, żeby się z busem do nas zawinął i jakąś smyczą. Psa do tego busa (jak zobaczył coś do jedzenia oczy mu się zaświeciły i wskoczył niemal od razu). W domu dokonujemy oględzin nowego domownika, choć pozwolił do siebie podejść blisko tylko mi i mamie, na tatę warczy, boi się widać. Zwierzę wychudzone, bite wyraźnie, brudne i zabiedzone. Telefon do okolicznego weterynarza, będzie jutro bo dziś już nie da rady. Następnego dnia lekarz psa obejrzał (choć trzeba było mu kaganiec założyć po poprzednim staruszku, psina bała się strasznie facetów). Zagłodzony rzeczywiście, raczej nie uciekł nikomu tylko go ktoś bezceremonialnie wywalił z domu, bijąc i znęcając się wcześniej. Pomacał, postukał, w sierść zajrzał, zaszczepił, dał coś na robaki i pchły. Cmokał tylko pod nosem, jak można być takim debilem i takiego pięknego psa wywalić. Sam by chętnie przygarnął, jeśli go nie chcemy. Ja już niestety w psie zakochana, nie dam i już. No trudno, pieska odrobaczyć, dokarmić, jakby się coś działo to dzwonić.
Teraz pora na sąsiada. Akcję przywożenia psa do domu widział przez płot, co słyszał to nie wiem. Otóż następnego dnia wizytę składają nam dwaj panowie policjanci. Nabuzowani od razu, z krzykiem niemal, że mają zgłoszenie, że psa głodzimy, bijemy, znęcamy się itp. Psa pokazać. W tym momencie wyskakuje na nich mój jamnik, który złodzieja nawet zalizałby na śmierć. Panowie trochę przystopowali, psa pogłaskali "eee.. to chyba nie ten?". A no nie. Mówię im, że psa znaleźliśmy dwa dni temu, weterynarz był, zaszczepił, psa pokazuję. Rzeczywiście chudy strasznie, na widok panów policjantów wcisnął się w kąt garażu w którym tymczasowo spał, powarkuje tylko cicho. Panowie dzwonią do weterynarza, no rzeczywiście prawdę mówię, inicjatywa piękna, my się dobrze psem zaopiekujemy, bo już nie raz u nas był i wie że psa nie skrzywdzimy. Panowie policjanci całkiem już rezon stracili, pochwalili że psa przygarnęliśmy, ładne psisko rzeczywiście. Jednemu głupio było, ze taki niemiły na początku, no ale zgłoszenie dostali, że pies od dłuższego czasu katowany i głodzony, a oni widzieli już wcześniej jak ludzie psy traktują czasami to i teraz się spodziewali najgorszego. Psiak jest u rodziców do tej pory, wyczesany, dokarmiony i szczęśliwy, choć już trochę przygłuchy (ma swoje lata jednak), zawsze na mój widok się cieszy, a i taty się już nie boi, sielanka.
Piekielność? Jak można być takim ch*jem i psa katować, widać, że był czyjąś zachcianką i się znudził (zakup psa takiej rasy nie jest tani przecież). Pewnie wył i szczekał, bo taka bestia przestrzeni potrzebuje, to po co z psem wyjść na spacer, lepiej mu za*ebać. Do sąsiada: panie Marianie, jeszcze raz zobaczę w zimie, że pana pies w budzie nawet słomy nie ma, to nie będę pana miesiąc upominać, tylko od razu na policję dzwonię...

sąsiedzi

by Sygin
Dodaj nowy komentarz
avatar konto usunięte
-1 1

Historia chaotyczna. Mamy tu tak naprawdę 2 piekielne sytuacje, dobrzeby było gdybyś je wyszczegolniła bo pogubić się mozna. Zdania są za dlugie, nie ma akapitòw i znakow interpunkcyjnych. Calosc napisana jest jezykiem bardzo potocznym, niekiedy brakuje sensu. Nie będę dalej na ten temat pisać bo sama lepsza nie jestem, zresztą zaraz i tak napadną na ciebie grammar nazi. Z jakiego regionu Polski jesteś?

Odpowiedz
avatar Sygin
0 0

@osvinoswald: Opolskie. Moja pierwsza historia tutaj zamieszczona, przepraszam, następnym razem postaram się pisać sprawniej ;) Chaotycznie, bo za każdym razem jak sobie przypominam skąd owego psiaka mam, to mnie krew zalewa. Można by historię na dwie rozdzielić, ale wszystko się działo na przestrzeni 3 dni, postanowiłam wrzucić do jednego wora.

Odpowiedz
avatar wonsik
0 0

@Sygin: Ok, nerwy. Natomiast to, że pierwsza historia to nic nie znaczy. Na maturze, list motywacyjny, czy na kolokwiach też tak piszesz / napisałaś?

Odpowiedz

Zmodyfikowano 1 raz. Ostatnia modyfikacja: 31 marca 2014 o 11:56

avatar Sygin
0 0

@wonsik: studia mam techniczne, to wypracowań pisać nie muszę, a w liście motywacyjnym staram się nie bluzgać (żart, żeby nie było oburzenia ;)) Wg mnie coś znaczy, że pierwsza historia. Jak wspomniałam, piekielnych śledzę od dłuższego czasu, mam kilku ulubionych użytkowników i zauważyłam, że w miarę upływu czasu (kolejnych historii), niektórzy zamieszczają historyjki napisane sprawniej. Wszelką konstruktywną krytykę przyjmuję na klatę, do porad odnośnie pisania chętnie się zastosuję, wklejając swoje historie w przyszłości :) wiem, że mam tendencję do dłużyzn (podobnie niestety, gdy coś opowiadam "na żywo"). Edytować tej niestety nie mogę.

Odpowiedz
Udostępnij